• Schrijven

    Boos zijn mag

    Ze is niet zomaar boos. Met een klap op de tafel zet ze haar beker neer en ze slaat vervolgens de deur achter zich dicht. De ramen trillen in hun sponning. Zo, dat zal ze leren, want zelfs al heb je niet goed opgelet als lezer, zonder het beestje bij de naam te noemen, is het toch duidelijk dat het hier om de emotie ‘boosheid’ gaat (vanaf zin 2 dan). Show don’t tell, iedere schrijver heeft deze term wel eens naar zijn/haar hoofd gekregen, maar is het nou puur een kwestie van gooien met metaforen, beeldspraak en de rest om maar niet de emotie zelf te benoemen, of zit er…

  • Schrijven

    Het F-woord

    Tijdens het schrijven merk ik dat ik regelmatig woorden leen uit het Engels, met een duur woord: Anglicisme. In de eerste plaatst natuurlijk omdat daar mijn ‘literaire basis’ ligt, maar ook omdat je tegenwoordig steeds vaker Engelse termen in de Nederlandse taal hoort, met name scheldwoorden en krachttermen worden nog wel eens van de ‘overkant’ geleend. Soms is er gewoon geen ander woord voor, maar meestal is er wel een redelijk alternatief. Daarbij vraag ik me ook af, moeten we ons heel druk maken over ‘buitenlandse’ woorden in de Nederlandse taal of is het gewoon een teken dat de taal evolueert? En worden sommige woorden terecht als Anglicisme gelabeld? Want misschien…

  • Na de punt

    Reiziger in kamerjas

    Je hebt je boek in eigen beheer uitgegeven, het ligt voor je op de tafel en dan? Promotie is een ‘hekel’ punt bij sommige. Vooral als je geen uitgeverij achter je hebt staan. Toch zijn er genoeg manier om jezelf in de spotlight te zetten. Onlangs deed ik mee met een estafette zonder mijn sportschoenen aan te doen. Ik hoefde niet eens sportief te zijn. Het enige wat ik nodig had, was een comfortabele plek om te zitten en tijd. Het ‘stokje’ dat werd doorgegeven was een boek. Zoals bij een echte estafette werd dit stokje ook weer doorgegeven, maar dan aan de volgende lezer. Het ‘estafette lezen’ is een…

  • Stijl en Techniek

    Plotless

    Heb je als beginnend auteur eindelijk ‘de’ en ‘het’ onder de knie, kom je erachter dat het allebei mag. Toch is ‘de’ het meest gebruikt. Alles goed en wel, maar wat is de plot precies? Waar bestaat het uit en hoe is het opgebouwd? En misschien nog wel het belangrijkst ‘heb je het überhaupt wel nodig? De mythe van de plot Heel lang geleden, toen men nog in witte gewaden en bruine sandalen op stenen zat te filosoferen, kwam Aristoteles met de term ‘Mythos’ op de proppen. Hiermee bedoelde hij  de opeenvolging van gebeurtenissen en handeling, binnen eenzelfde dramatische vertelling, die dusdanig gerangschikt zijn om een bepaald artistiek en emotioneel…

  • Schrijven

    Maak van je dialoog een moordkuil

    In de vorige blog over dialogen (een samenvatting van meerdere blogs van Leonardo Pisano) ging het voornamelijk over het ‘Hoe en Waarop’. De manier waarop een personages spreekt, geeft hem of haar de eigenheid die ervoor zorgt dat het een realistisch personage wordt. De volgende stap is om na te gaan of ‘wat’ het personage zegt, iets toevoegt aan het karakter en uiteraard het verhaal. Hart op de tong. Dat is de beste eigenschap die een personage kan hebben. Nu hoeft ie niet gelijk het achterste puntje van de tong te laten zien, het gaat erop dat ‘wat’ hij/zij zegt weer iets toevoegt aan het verhaal. Hier is natuurlijk ook weer…

  • Schrijven

    Wat zeg je?

    Eén van de dingen die personages graag doen is praten. Het is aan de schrijver om ervoor te zorgen dat ze spijkers met koppen slaan in het gesprek en niet enkel slap staan/zitten/lopen/liggen te ouwehoeren. Leonardo Pisano publiceerde in 2014, samen met Marit van Ekelenburg, het boek ‘Mosterd voor de Maaltijd, een handleiding voor het schrijven van dialogen. Dit jaar wordt op opnieuw uitgebracht met extra toevoegingen. Ter gelegenheid van de lancering is er een schrijfwedstrijd ‘Pennen met mosterd’ en verschijnen er 8 gastblogs van Leonardo Pisano die de vinger op de meest voorkomende zere plekken legt als het om dialogen gaat. Ik zeg maar zo, ik zeg maar niets.…

  • Idee

    Persona non color

    Persona non color Een verhaal zonder personages (dieren, voorwerpen of gewoon mensen) is geen verhaal. Het is dus van ‘levensbelang’ dat je deze personages met zorg vormgeeft en dat je het beeld ook weet over te brengen op de lezer. Vooral dat laatste is moeilijker dan je denkt.  Oefening baart personages. In de tweede week van september plaatste de ThrillerAcademie een tweetal oefeningen op hun Facebookpagina met betrekking tot het vormen van personages. De eerste opdracht was of je het  personage voor je zag als je over hem/haar schreef. Aansluitend was de vraag wat de specifieke details van deze persoon waren omdat dit de herkenning en eigenheid aan het betreffende…

  • Schrijven

    Bukken, zodat een ander kan klimmen?

    Nu mijn verhaal steeds meer vorm krijgt, moet het af en toe ook wel eens in delen aan de buitenwereld getoond worden om te ‘testen’ of mijn woorden ook overkomen zoals ik het wil. En dat is spannend. Wat lezers brengen ook een mening met zich mee, vaak onder het kopje ‘feedback’. Het is een dingetje in schrijversland; feedback. Je wilt graag dat je werk wordt gelezen en dat je nog verder kan groeien in je schrijven. Daarvoor heb je kritische lezers nodig die precies de vinger op de zere plek leggen. Het is alleen niet de bedoeling dat de wond daardoor groter wordt. Ik draai nu iets meer dan…

  • Idee

    Maar waarom dan?

    Nu ik aan de vooravond sta van mijn grote herschrijfronde, heb ik mezelf maar eens de confronterende vraag gesteld: Waarom wil ik dit verhaal schrijven? En, inherent natuurlijk aan de eerste vraag:  waarom moet het gelezen worden? Daar ging ik eens goed over na denken.  De basis van het verhaal ontstond jaren geleden op de rug van mijn paard. Tijdens de urenlange buitenritten  was het een komen en gaan van personages in mijn hoofd en mogelijke verhaallijnen. Wie bekend is met de ruiterpaden en het duingebied in het algemeen, moet zich wel eens bedacht hebben, dat je hier makkelijk een lijk kan verstoppen zonder dat iemand het merkt. Of misschien…

  • Schrijven

    Lezer, blijf bij me…

    Een tijdje terug werd een verhaal van mijn hand afgewezen omdat het (onder andere) urgentie miste. Urgentie. Het woord ligt ruw op de tong en rochelt door je keel. Na een tijdje voel je het ook schuren. Ik wel tenminste.Want als je verhaal urgentie mist, waarom is het dan geschreven? Gelukkig vroeg ik me ongeveer een week af of ik niet gewoon mijn laptop bij het oude vuil zal zetten, maar het ding is nog niet afgeschreven dus die vlieger ging niet op.  Terug naar het schrijven. Ik moet schrijven. En ik heb een verhaal in mijn hoofd, wat ik graag naar een boek wil vertalen. Daar zit dus wel de…