Idee

De streep vs het roer

Soms klinkt een cliché best lekker; Gooi het roer eens om of zet er maar een streep onder. Maar gaat dat wel zo abrupt of is het een geleidelijk proces?

Een tijdje terug schreef ik voor Get Inspired By Books een gastblog over hoe je een goed idee neerzet voor je verhaal. Een van de commentaren die ik daarop kreeg, was dat het een leuk stuk was, maar dat het beter zou zijn als ik er een persoonlijk sausje overheen gooide.
Hahaha, lachen met jou, dacht ik. Dat ga ik dus mooi niet doen. Zo interessant ben ik niet persoonlijk. En het stemmetje in mijn achterhoofd schreeuwde heel hard dat mijn verhaal dat ook niet was.

Onzeker of realistisch?
Dat is een goede vraag. Ik vind mijn eigen werk nooit goed genoeg. Niet omdat ik zo onzeker ben en graag een complimentje wil, maar omdat ik weet dat het altijd beter kan. (En moet, maar dat is een andere discussie). Dus waarom niet gewoon met werk delen? Misschien dat een kritische opmerking hier en daar mij weer vooruit kon helpen.

Ik pakte de blog erbij en ging aan de slag. En daar begon het al. In principe zaten alle punten die ik had beschreven wel in mijn verhaal, maar om nou te zeggen dat het echt als een paal boven water stond…

Het stemmetje dat zich af en toe in mijn geweten mag roeren, begon ook weer een betoog. Ik werk al best een tijd aan mijn ‘debuut’, tussendoor doe ik van alles en nog wat, maar om één of andere reden loopt alles goed maar dat grote werk niet. Als een kritische denker ging ik bij mezelf te rade en bedacht allerlei vluchtwegen waarom ik niet vooruit kwam, terwijl ik tegelijkertijd kilometers maakte met andere verhalen. Langzaam kwam de lijn inzicht.

Het idee vs de uitwerking
Het idee voor mijn thriller ontstond tijdens een workshop bij Eva Burgers. Ik bedacht een personage en een situatie en van daaruit groeide de thriller Gebroken Vleugels. Ik schreef zomaar, zonder een goed uitgewerkt plan en plot. Dat leverde interessante personages op en stukken tekst waar ik ook best trots op ben. Ruim 90k aan woorden staan er al op papier. Er gebeurde alleen weinig. Om toch niet volledig doelloos bezig te zijn geweest, leende ik sommige personages uit aan andere verhalen en zelfs hoofdstukken kwamen al dan niet herschreven voor in ander werk. Alleen het verhaal Gebroken Vleugels kwam maar niet van de grond. 

Wat wil je nou?
Dat is eigenlijk één van de belangrijkste vragen die je jezelf als auteur moet stellen. Wat wil je met je werk bereiken? Wil je mensen raken met je woorden of is het puur het schrijven van een leuk verhaaltje? Hoewel mijn idee begon als een ‘leuk spannend verhaaltje’, kwam ik er in de loop van de tijd achter dat ik ook wat meer wilde met dat ‘leuke verhaaltje’.
Ik wil iets vertellen of misschien kenbaar/bewust maken. En dat ging niet met een verhaal waar geen van de personages een flauw benul heeft van wat ‘ie aan het doen is. 

Kill your darlings
Het doet even pijn, maar soms moet het. Er gaat een streep door Gebroken Vleugels. Pijnlijk? Niet echt, want ineens heb ik weer zin om eraan te gaan werken. Veel woorden zullen gewoon blijven staan, en veel hoofdstukken ook weer niet, die zullen elders een nieuw verhaal krijgen. Maar personages krijgen meer vorm, ik heb een definitieve titel, een thema en ik weet hoe ik dat aan ga pakken. Het wordt wel een duik in heftige materie en het idee van een ‘leuk spannend verhaaltje’ is van de baan, maar voor het eerst geloof ik er echt in. 

Een streep vs het roer
Ik zet dus geen streep door mijn schrijven, maar wel door het eerste verhaalidee en kies een andere koers met mijn verhaal. Toch krijgt het oorspronkelijk verhaalidee, al dan niet ontleed, een bestemming in andere verhalen. Op dit moment ben ik bezig met een thriller, eentje die wel van de grond lijkt te komen, en die kun je volgen op www.facebook.com/wurggreep. 

Gebroken Vleugels krijgt binnenkort een nieuwe werktitel en om mezelf wat meer houvast te geven ga ik beginnen aan de synopsis (en misschien wel heel ambitieus aan een bookproposal), maar daarover later meer. 

4 Reacties

  • Paul Bastiaansen

    Dat klinkt heel voortvarend en dus ook heel goed, Annette. Het feit dát je een concreet plan hebt het goede begin/halve werk. Ook dat kritisch naar je eigen werk kunt blijven kijken vind ik een hele goede eigenschap. Dat betekent dat je ego je niet in de weg zit.
    Ik herken ook het een en ander. Had in het verleden verhalen geschreven waarvan ik dacht dat het niet beter kon, maar zie nu in dat er veel meer uit te halen valt.
    Perfectie bestaat niet, maar je kan er wel naar streven.

    • Annette

      Dank je wel Paul!
      Ja een goed begin/ plan is inderdaad het halve werk :).

      Grappig is dat he, dat je verhalen terugleest en denkt ‘huh?’. Wurggreep is een herschrijf van een verhaal dat ik vorig jaar inzond voor een schrijfwedstrijd, maar (gelukkig) is er veel verschil met toen en nu qua schrijven.

  • Mechtilde Meijer

    Mooi om over dat enthousiasme te lezen. Herkenbaar ook. Je begint vol vuur en zonder te weten waar je uitkomt. Tussendoor lees je eens een goed boek over schrijven en kom je erachter dat je een plan moet hebben, een synopsis moet maken, de verhaallijn voortdurend in je hoofd moet hebben en dat je je personages volledig moet uitschrijven. Ojee… Maar wat een fijn proces!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *