Idee

Maar waarom dan?

Nu ik aan de vooravond sta van mijn grote herschrijfronde, heb ik mezelf maar eens de confronterende vraag gesteld:

Waarom wil ik dit verhaal schrijven? En, inherent natuurlijk aan de eerste vraag: 

waarom moet het gelezen worden?

Daar ging ik eens goed over na denken. 

De basis van het verhaal ontstond jaren geleden op de rug van mijn paard. Tijdens de urenlange buitenritten  was het een komen en gaan van personages in mijn hoofd en mogelijke verhaallijnen. Wie bekend is met de ruiterpaden en het duingebied in het algemeen, moet zich wel eens bedacht hebben, dat je hier makkelijk een lijk kan verstoppen zonder dat iemand het merkt. Of misschien is dat mijn zieke geest. 

Anyway, ik had wel een aardige lijstje waar een potentieel slachtoffer neergelegd zou kunnen worden. Het begin van een thriller was er.

Op een dag kwam er een hoofdinspecteur mijn verbeelding binnenlopen en deze man was niet wie hij zich voordeed, hij had niet alleen een verleden dat hij verborgen wilde houden, zelfs zijn uiterlijk was gemanipuleerd. De nadruk kwam op de ogen. Vermoedelijk vanwege de rechercheur in de film Prisoners, die ‘iets’ aan zijn ogen lijkt te hebben. Daar zat vast iets achter. 

Ik volgde een korte workshop creatief schrijven van Eva Burgers en zij gaf de opdracht een opzetje te maken voor een eventueel te schrijven verhaal. Het begin begon vorm te krijgen. Mijn hoofdinspecteur kreeg de naam Ephram David en werd als nieuweling, overgeplaatst uit een andere regio. Hij kwam een team versterken bij een aantal mysterieuze verdwijningen. Die, zoals ik het in mijn samenvatting naar Eva Burgers schreef, verdacht veel lijken op de verdwijning die in een oude roman worden omschreven. 

En als kers op de taart worstelt hoofdinspecteur David ook nog met zijn eigen demonen uit het verleden en heeft hij een teamlid die hard op weg is om zijn identiteit te ontrafelen en aan het licht te brengen.

Nu hoor ik je denken, ‘heb ik dat verhaal niet al eens eerder gelezen?’. Waarschijnlijk wel. Meestal krijgen (hoofd)inspecteurs, rechercheurs, etc het zwaar met iemand uit het eigen team, worden ze tegengewerkt en staat er een leger demonen uit het verleden op de stoep. Daarbij gaat er in de meeste thrillers altijd wel iemand dood. Of raken mensen, liefst kinderen, vermist. Is dat niet het geval dan is er wel een ernstig geheim dat koste wat het kost verborgen moet blijven. 

Dus ja, waarom dan dit verhaal schrijven, wat is het nut ervan behalve dat ik er lol aan beleef tijdens het schrijven (vooral die momenten dat ik tien minuten naar een leeg vel zit te staren of een hoofdstuk nalees met het schaamrood op mijn kaken). 

Voor sommige auteurs is dat een motivatie. Of met een duur woord de urgentie (ik schreef er onlangs een blog over, die lees je hier). 

Zelf wil ik dat het verhaal gedragen wordt door een thema. Dat het een boodschap uitdraagt, zonder dat ik de lezer ermee in het gezicht sla. Naarmate het verhaal vorderde in mijn hoofd, kwam er één aspect duidelijk bovendrijven, namelijk het verzwijgen van dingen die gebeuren en ze een andere waarheid toedichten. 

Er schemert een thema aan de oppervlakte. Een urgentie om het verhaal te schrijven. Nu is het tijd voor de volgende stap; hoe ga ik dat uitwerken in het verhaal. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *