Lezen

Vallende sterren

Soms, tijdens het lezen van een boek, spiek ik weleens op een recensiesite om te kijken hoe andere lezers over het boek denken. Soms herken ik de plus- en minpunten en soms vraag ik me af of we het over hetzelfde boek hebben.

Dat overkwam me deze week. Het regende sterren voor een niet nader te noemen boek, en ik vroeg me af of ik het wel kon maken om er twee sterren aan te besteden. De enige reden dat ik het uit had gelezen, was omdat ik er een recensie over ging schrijven. 

Maar waarom vindt de één het een pageturner, en de ander het een pagekiller?

Smaken verschillen

Hoewel ik bij het lezen van recensie-exemplaren door het genre heenkijk, zijn er andere aspecten waar ik wel rekening mee houd. Zelf ben ik een lezer die van een uitdaging houdt. Ik lees graag tussen de regels door en word blij als het onderliggende thema door het gedrag van verschillende personages schemert. 

Waar ik minder goed tegenkan, is uitleg. Eén of twee keer gaat nog wel, maar telkens een tik op de schouder van de schrijver om te vertellen wat er aan de hand is, dat is overdreven. Ook een heel duidelijk uitgestippelde, en gemanipuleerde, spanningsboog doet mijn nekharen opkrullen. En niet op de goede manier. 

Het is maar hoe je het bekijkt 

De vraag ‘waarom is een boek een X aantal sterren waard’, wordt vaak gesteld. En terecht, want bij een beoordeling wil je graag weten hoe de criteria zijn. Bij het beoordelen van boeken, een kunstwerk, is dat niet zo zwart/wit en daarom vind ik sterren geven ook lastig.

Onlangs las ik een heel goed geschreven boek. Schrijftechnisch niets op aan te merken. Zinnen klopten, perspectief was goed uitgewerkt, alle plotlijnen kwamen samen, gedoseerde spanningsopbouw etc etc. Alles precies volgens het schrijfboekje. De auteur had dit duidelijk vaker gedaan. Daar was de New York Bestsellerlist het ook mee eens, de auteur in kwestie werd namelijk een aantal keer vermeld. Toch gaf ik het boek maar 3 sterren. Dit kwam omdat een personage, omwille van een verrassende plotwending, dusdanig uit de bocht vloog dat het ongeloofwaardig werd. En zo werden er uiteindelijk meer personages opgevoerd om enkel een spannende wending te creëren, of werd er zoveel informatie gedumpt dat je als lezer geheid met een kluitje het riet in werd gestuurd. Dat viel mij tegen. Dan schrijf je een goed verhaal, maar zegt het uiteindelijk niets. Toen het uit was, was het ook klaar.

Schrijven vs vertellen

Aan de andere kant heb ik al genoeg boeken gelezen waar qua schrijven misschien wel iets op of aan te merken was (gevalletje pot verwijt de ketel uiteraard), maar wat qua verhaal prima in orde was. Zo las ik een tijdje terug een thriller waar schrijftechnisch wel iets aan te verbeteren viel (geen grote dingen overigens), maar ik kon het boek onmogelijk wegleggen. Puur omdat de personages je vanaf pagina één bij de hand grepen en je meenamen het verhaal in. De auteur was nergens te bekennen, maar liet je het verhaal zien, of beter gezegd; beleven.    

Onderbuikkriebels 

Die spelen een hele belangrijke rol bij het lezen van boeken en uiteindelijk het schrijven van recensies. Het is immers een lezers-ervaring en geen literaire analyse. Persoonlijke voorkeur speelt daarom een hele grote rol in een beoordeling. Zo kan de ene lezer vijf sterren besteden aan een verhaal dat raakt vanwege de personages en een ander daar twee sterren tegenover zetten omdat zijn/haar voorkeur bij een technisch goed geschreven verhaal ligt. Dat maakt de recensent niet goed of fout, maar het boek ook niet. 

Vallende sterren

Uiteindelijk zeggen sterren niets. Op scholen wordt een dergelijk waarderingssysteem al afgeschaft en eigenlijk zouden we dat in boekenland ook moeten doen. Liever lees ik in een recensie waarom iemand ‘iets’ vindt dan dat er lukraak met sterren wordt gesmeten. Bovendien, sterren zijn ‘te koop’, een goed onderbouwde mening niet ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *