Schrijven

Een kwebbelkutje voor tussendoor

Hij schreef het echt. Gevierd en alom gerespecteerd auteur Tomas Ross tikte in plaats van een thriller een blog en ditmaal over Kwebbelkutjes. Huisvrouwtjes, mislukte carrièrepoezen die zo nodig een verhaaltje moesten tikken, en ach en wee het ook nog eens gingen uitgeven. 

Een blamage voor het genre dat, sinds Saskia Noort het nodig vond om iets te publiceren, wordt bestookt met verhaaltjes waarin gemoord, gevreeën en gewauweld wordt. Er zijn zelfs thrillers met een happy end. Wel blijven ademen nu. Het is slechts de schok. Het ergste komt namelijk nog: het verkoopt. 

Niet alleen uitgeverijen, maar ook boekhandels zijn volledig het spoor bijster.

Literatuur schrijf je namelijk niet zomaar 

En vooral een literaire thriller niet. Die vraagt toewijding, energie, kunde, kennis, een intrigerende cover met dito flaptekst, en een lovend netwerk dat minimaal vier sterren geeft als je erom vraagt. Het credo literaire thriller mag je namelijk vrij op je cover zetten. En dat wordt ook veelvuldig gedaan. Laat een paar recensenten je loven (geef goodies, of publiceer lagere waarderingen gewoon niet) en je hebt een literaire thriller van niveau die zijn weerga niet kent.

De kip of het ei

Uiteraard heeft Mr. Ross een punt, al had hij er beter een komma van kunnen maken. Er wordt veel twijfelachtigs geproduceerd, door mannelijke en vrouwelijke auteurs, en het wordt ook nog uitgegeven. Niet alleen de kleine uitgeverijen,  maar ook grote uitgeverijen maken zich schuldig aan slechte thrillers. Het waarom heeft met verschillende (commerciele) belangen te maken, daar komt geen moedertje lief bij kijken of helpen.

Een blog zoals Mr. Ross produceert maakt het er echter niet beter op. Vrouwelijke auteurs staan zo te zien al 1-0 achter, en het nieuwe criteria voor een goed boek is blijkbaar ‘een mannelijke auteur’. Geen wonder dat vrouwen die serieus genomen willen worden onder een ‘genderneutraal’ of mannelijk pseudoniem te werk gaan. Een beetje triest in deze tijd, maar blijkbaar toch nodig, want ‘vrouwen’ schrijven pulp.

Vertrutting van het mannelijk geslacht

Daar zijn vrouwen goed in. Slappe aftreksels van de werkelijkheid. Feelgood, New adult, doktersromannetjes, bouquetreeks. Iemand al een kotsbakje nodig? Een beetje ingewikkelde relaties beschrijven met wat seksscènes ertussendoor en een happy end. Houd toch op. Dat is het lezen toch niet waard?

Tijdens het debutantenbal van Editio wordt er overigens een cursus ‘intimiteit en ongemakkelijke scenes schrijven’ gegeven. Door een man, en hopelijk ook voor mannen, want dat zijn de ware schrijvers.

Echte literatuur heeft namelijk ballen

En mannen van middelbare leeftijd die hun zaad twee meter door de kamer spuiten. Die toekijken hoe hun net niet minderjarige minnares het menstruatiebloed uit haar punani veegt en oplikt. Mannen die aan liefdadigheidsseks doen en ouwe vrijsters van veertig ontmaagden, om ze een verzetje te gunnen. Mannen die hun kringspier laten vingeren door hun buitenvrouw, of zich laten aftrekken door hun zusje. Die hun gemoedstoestand afmeten aan het verrimpelen van hun geslacht*.

Dat is pas literatuur. 

Op de middelbare school weigerde ik ‘literatuur’ te lezen. ‘Boeken waar de komma’s van de pagina’s werden geneukt waren niet aan mij besteed,’ zei ik tegen mijn docent. Hij voorzag een gouden literaire toekomst voor mij. 

Helaas, mijn universitaire studie literatuur ten spijt, ik ben en blijf een kwebbelkutje. Gedoemd tot het schrijven van vrouwenthrillers en romannetje, vliegtuigvoer. Geen hoogdravend werk, maar verhaaltjes voor tussendoor waar kwebbelkutjes en gekneusde piemels het wel prima met elkaar kunnen vinden.

 

*bonuspunten als je de meesterwerken herkent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *